आमच्या घरात तीन मांजरी आहेत. आता व्याकरणाप्रमाणे तीन मांजरं म्हणायला पाहिजे कारण त्यातला एक बोका आहे. पण बायकांना लहान मुलाचे पण मुलीप्रमाणे लाड करायची सवय असते. त्याप्रमाणे आमच्या बोक्याचंही मांजर झालंय.
Officially on paper (खरं तर असं काही नाहीये, उगीच म्हणायचं) तर या तिघांची नावे Blaze, पिंगू आणि चिंटू आहेत. यातला Blaze बोका आहे, सर्वात मोठा. वयाने आणि आकाराने, आणि अत्यंत आळशी आहे – माझ्यासारखाच. गंमत म्हणजे सर्वात मोठा असून तो सर्वात कमी खातो. (नाही ना, इथे माझी बरोबरीच होऊ शकत नाही.) सर्वात वयाने लहान असलेली-ला, चिंटू – सर्वात जास्त खाते आणि अगदी खादाड आहे. (तुलनेचा मोह आवरतो).
नेहमीप्रमाणे विषयांतर करून सांगतो. चिंटू हे मुलाचं नाव, हे वाडेकर आणि पंडितानी इतके ठसवलंय की पुण्यात तरी कुणी हे मुलीला टोपणनाव म्हणून वापरणार नाही असं वाटतं.
विषयांतराच्या विषया विषयी (३ वेळा एकच शब्द आला) सांगतो. आम्ही टेकडीवर फिरायला जातो, तेव्हा गप्पांमध्ये एकातून दुसरा असे इतके विषय निघतात की नक्की सुरुवात कुठे केली होती ते कुणाच्या बापालाही आठवत नाही. डेविड धवन च्या comedy पेक्षा complex.
पुन्हा मांजरीकडे येतो. ५ वर्षांपूर्वीपर्यंत आमच्या घरी कोणताही पाळीव प्राणी नव्हता. एकदा aquarium चा प्रयत्न करून पाहिला. पण शांत वाटण्याऐवजी कंटाळाच आला. कुत्र्यांची भीती आणि आवड दोन्ही होती. मांजरीबद्दल मात्र खरं सांगायचं तर थोडा राग होता. कारण परत ‘पिते दूध डोळे मिटूनी…’ हेच लक्षात. कुत्रा, घोडा कसे इमानदार असतात. हेच डोक्यात. अगदी पार धर्मराजाचा कुत्रा, राणा प्रतापचा चेतक आणि शिवाजी महाराजांचा वाघ्या हेच आदर्श.
पण या मांजरी घरी आल्या आणि आमचे सगळे आदर्श बदलले. ५ वर्षांपूर्वी माझी मुलगी पियुषा कार खाली अडकून पडलेल्या एका पिल्लाला घरी घेऊन आली. माझ्या पत्नीने आणि मोठ्या मुलीने विरोध करायचा प्रयत्न केला पण तिनं तो सहजपणे हाणून पाडला.
बोका ५ वर्षांपूर्वी आला, पिंगू ४ वर्षांपूर्वी आणि चिंटू १ वर्षांपूर्वी. महत्वाचं म्हणजे यांचं कुणाचंही एकमेकांशी रक्ताचं नातं नाही.
अमेरिकेत जसे ब्रिटिश, जर्मन, डच वगैरे पहिले, आफ्रिकेतले काळे गुलाम नंतर, इटालियन वगैरे त्यानंतर, नंतर मेक्सिकन, चिनी, जपानी आणि सगळ्यात शेवटी भारतीय आले. सगळे इमिग्रंटच. पण हे गोरे, अमेरिका आपल्याच जन्मदात्याची असे समजून आशियाई लोकांवर गुरकावतात तसे Blaze आणि पिंगू, चिंटूवर अधूनमधून गुरकावतात. नशीब या गोऱ्यांनी, तिथल्या खऱ्या अमेरिकन रहिवाशांना जसे ‘इंडियन’ म्हणून जवळपास संपवून टाकले तसं आमच्याबाबतीत या मांजरांनी केलं नाही, अर्थात ही सगळी मांजर सूज्ञ आहेत. कारण असं केलं तर त्यांच्या खाण्याचे वांदे होतील, हे त्यांना माहित आहे.
पण खरं सांगू – ही तिन्ही मांजरं खूप प्रेमळ आहेत. रोज सकाळी बोका पायाला घासत घुटमळतो. हेच काम संध्याकाळी पिंगू करतो. रविवारी दुपारी मी कधी झोपलो तर चिंटू पांघरुणात शिरतो. त्यांच्या या फक्त्त अशा वागण्याने आपला स्ट्रेस निम्मा होतो. प्राजक्ता तर त्यांची प्रेमळ आज्जी आहे. भूक लागली की ओरडत तिच्या भोवती ते फिरत राहतात. तरी खायला मिळालं की लगेच खातील याचा भरवसा नसतो. लाडावलेल्या नातवंडा पेक्षा त्यांचा हट्ट कमी नसतो. त्यांचा चॉईस बदलत राहतो. त्यामुळे आमच्या घरात खाण्यापिण्यात सर्वात जास्त चैन त्यांची होते. पण एक आहे, त्यातला एकही ‘म्याव’ असा आवाज काढत नाही. वेगळेच आवाज काढतात जे शब्दात मांडणं शक्य नाही.
पियुषा तर या तिघांची आईच आहे. नुसते लाड नाही तर त्यांना शिस्त लावणे, वेगवेगळे खेळ शिकवणे, त्यांना vet कडे नेऊन आणणे, औषधे देणे, अशी सगळी कामं ती अगदी प्रेमाने करत असते. या बाबतीत ऋत्विकही तिच्या बरोबर असतो. या शिस्तीमुळेच काय, ही मांजरं घरात खेळून वस्तू इकडे तिकडे करतात, पण कचरा करत नाहीत. ऋतुजाची प्राण्यांची भीती या मांजरांनी घालवली.
तुम्ही जर you tube वर मांजरांविषयी सर्च केलं तर तुम्हांला वाटेल की मांजरं डायरेक्ट देवदूतच आहेत. त्यांना अंधारात दिसतं. (त्यांना खूप कमी प्रकाश पुरतो, हे खरं आहे.) माणसाला दिसत नाहीत अशा अनेक गोष्टी त्यांना दिसतात, आपल्याला ऐकू येत नाहीत असे आवाज ऐकू येतात, आपला ऑरा दिसतो, अनेक गोष्टी. यातल्या खऱ्या किती आणि ताणलेल्या किती हे माहित नाही.
तुम्हांला मी जेरीस आणीन पण वीट आणणार नाही. मला माहितीय, ज्या लोकांकडे पेटस नसतात, त्यांना हे पेट पुराण ऐकताना, बायकांची आपल्या मुलांचे गुण, आपल्या नवऱ्याचे अवगुण आणि सासूच्या हॉरर स्टोरीज सांगण्याची जी अहमहमिका लागते, त्याचीच आठवण येणार.
पण तरीही – जसं एकदा सगळं करून बघावं,तसं मांजर ही पाळून बघावं. खर्चाचं मी बोलत नाही. पण ज्या प्रकारच्या विअर्ड वस्तू आणि खाद्यपदार्थ आमच्या घरी येत असतात, त्यावरून एक कळतं, काय? जाऊ दे….
जाता जाता एकच सांगतो,
They say, Every Dog owns the Owner
I say Every Cat owns at least 4 Owners.
Leave a Reply